Troberno de goalición

Medidas para irlle dando:

  1. Hasta mi abuela defiende mejor.
  2. “Pechar a porta ao saír” é o “limpar a lefa do abdome alleo” do civismo.
  3. Día Nacional para Falar no Choio como se Chorases. Promover ser uns miquentos.
  4. A cara do adestrador cando se lle lesiona un xogador e non ten máis cambios. Toca pensar un plan, pero non ten saída. Cara de apandar.
  5. Hasta mi abuela defiende mejor que tu vieja. Driblar as expectativas.
  6. Se algunha vez dixeches “este es el mejor ceviche de Coruña”, non entendiches nada.
  7. ABC, El Mundo, El País, El Diario, Tu Vieja.
  8. “Este defensa é peor que a carne do pescoso”, le dijo la jirafa al director deportivo.
  9. Dous de cada tres galegos pensan que total… Xa ves ti…
  10. Hasta mi abuela dios a teña na gloria. Sacar o balón xogado. Bascular. Capacho de droga.

A primeira vez

A primeira vez que lle pasaron un soplete ao toro de xarda que tiñas diante e pensaches que todo ía mellorar, mais toda a expectativa que se foi xerando desde entón só o jodeu todo.

Vives no dormitorio e non coñeces a ninguén. Por que? Porque non saes. E por que non saes? Porque non tes choio. E por que non tes choio? Porque non coñeces a ninguén, así que mellor quedar no dormitorio.

A ver quen lle pasa agora o soplete á xarda.

A morte não pode estar errada

O concerto será pola noite. Cos músicos a música e as notas musicais a través de equipos de son soando no aire do espazo da Sala Mardi Gras os músicos. Thee Blind Crows é o último bolo con eles meu para tocar con eles despois xa non tocar con eles último bolo pois. Que ben tocar tamén Playa Desmayo é bo e tamén concerto para tocar! Bala Dj Set para a festa co concerto despois de actuación para seguir actuación e seguir festa. Sexta-feira é venres polo día 22 é novembro, con iso da data. Coruña entradas para entrar en Coruña concerto en recinto pechado tamén con disco agasallo compacto. Bristol? Si, bar. Ummagumma? Si, entradas por suposto. Amplificador e cordas baixo deus mimá romper todo cuida mía.

—A morte não pode estar errada.

—Díselo a tus viejos.

We have whole oceans in front of us to conquer

paxaros

Ti veña a dicirme que todos os farmacéuticos son idénticos e eu a retrucarche que iso é porque, dalgún xeito que se che escapa, están racializados. E ti veña con que unha anduriña non fai o verán e que a un bo farmacéutico non se lle mira o dente e eu a replicarche que os posts en blogs gratuítos de WordPress cunha ficticia conversa estruturada en “ti dis unha cousa e eu dígoche outra” son tan inútiles como os defensas do Dépor dos últimos anos.

E ti veña. E eu veña tamén.

Tes en mente algo grande como establecer un baremo que xulgue con exactitude a realidade (hay que ser objetivo) para comparar todos os portais nos que levas botando a papa desde que Gallardón se puxo o sombreiro de Madrid 2012. A idea non é mala e sorrís porque tes unha navalla no peto do abrigo.

Non mates o raposo se aínda non cataches a pita.

—Non hai mar.

—Depende de para qué.

El total se va a acabar

cochitos

Disto que, quince horas despois, caes na conta de que levas todo o santo día cun calceto do revés e non te explicas como é que non andiveches todo o santo día (o pracer da repetición) en círculos como un membro da esquerda parlamentaria; aínda que despois as beirarrúas da Coruña estean cheas de persoas que arresenden (non uso o verbo “cheirar”, nin “ulir”, nin o recomendable “recender”, xa que un “a-” protético e preparoxítono a jodelo) como arresendían os cochitos das Festas do Carme de Muros de 2002, cando xa pagabas as fichas en euros.

E caes na conta de que o calceto do revés si que te levou á casa de Cristo, temporalmente falando.

E disto que… Vaia.

O gitano deume mal a volta das fichas.

Home! E daría!

Porque ao mellor pensas que si

E veña que si, que si, que si, que ten que ser que si; pero despois xa case pensas que non, que ao mellor non, que quen sabe, que sabe dios, que a quen se lle conte, que ao mellor nin tanto, que ao mellor nin tan pouco…

E volves que se si, que podería ser que si, que ao mellor, que tal vez, que segundo se mire, que xa case o comprendes, que o tes na punta da lingua, que non che queda nadiña; pero despois xa nada, que non, que non e que non.

E insistes que si, que se tes que escribir “si” tres millóns de veces non tes dúbida e colles e vas escribes “si” tres millóns de veces e algunha vez máis, porque ata perdes a conta das veces que escribiches “si” do engorilado que estás escribindo “si” e “si” e vai outro “si” e dalle e veña e “si” por aquí e “si” por alá; pero despois igual xa vas pensando que non, que ao mellor con negar todo unhas tres veces xa vai así servido e queda o conto en que non e non lle hai máis que facer, porque un “si” só son un par de letras e un “non” son moitas letras de dios, un 50% máis de letras que un “si”… E aínda así…

Dis que si?

Si.

Pero non.

Cría corvos e estuda optometría

Hihi-haha e aínda non comentara que aí estamos con Thee Blind Crows, nin que gravamos disco, nin que o sacamos (xa jodería gravalo e acabar meténdoo nunha caixa metálica destas de pastas que you use to gardar os apeiros de costura), nin que xa armamos xira e xa volvemos da xira e tampouco comentei que aí seguimos, que se un concerto, que se outro e veña descarga os amplis e veña volve cargalos e dálle e veña e pimba e da outra volta e outra vez…

—Mimá, tiña o blog ata arriba de polvo…

—Home, terías…